შემოქმედის ეპარქია

12(ახ.25) მაისი

მოწამე ბაგრატი ფრიგიელი (+304); ღირსი ეპიფანე, კვიპრელი ეპისკოპოსი (+403); ღირსი საბინე, კვიპრელი მთავარეპისკოპოსი (V); ღირსი პოლუბიოს რინოკირელი ეპისკოპოსი (V); ღირსი გერმანე, კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი (+740).

მოწამე ბაგრატი წარმოშობით ფრიგიელი იყო. თოთხმეტი წლის ყრმა მოწამეობრივად აღესრულა ქრისტეს აღსარებისათვის 304 წელს, იმპერატორ დიოკლეტიანეს მიერ ქრისტიანთა დევნისას. წმიდანი დასაფლავებულია რომში, მისივე სახელობის ტაძარში.

წმიდა ეპიფანე კვიპრელი ეპისკოპო

წმიდა ეპიფანე, კვიპრელი ეპისკოპოსი წარმოშობით ებრაელი იყო, ცხოვრობდა ფინიკიაში. ერთხელ ნახა, რომ ბერმა ლუკიანემ, თავისი სამოსელი მისცა მათხოვარს. ბერის გულკეთილობით და გაკვირვებულმა ეპიფანემ სთხოვა, ქრისტიანობა აეხსნა მისთვის, შემდეგ კი ნათელიღო და ლუკიანეს დაარსებულ მონასტერში წავიდა. აქ ის გამოცდილი ბერის, ილარიონის ხელმძღვანელობით მოღვაწეობდა და მორჩილებად ჰქონდა ბერძნული წიგნების გადაწერა. სათნო ცხოვრებისათვის წმიდა ეპიფანეს სასწაულთქმედების ნიჭი მიემადლა. კაცობრივ დიდებას რომ მორიდებოდა, წმიდანი სპარიდრიონის უდაბნოში განმარტოვდა. იგი ყაჩაღებმა შეიპყრეს და სამი თვე ტყვეობაში ჰყავდათ. წმიდანმა თავისი მადლმოსილი სიტყვით ერთ_ერთი ავაზაკი ჭეშმარიტ სარწმუნოებაზე მოაქცია. როცა ეპიფანე გაათავისუფლეს, ის ავაზაკიც უკან გამოჰყვა. წმიდა აპიფანემ ის მონასტერში მიიყვანა და მონათლა იოანეს სახელით. წმიდა ეპიფანეს მართალი და ღვთივსათნო ცხოვრების ამბავი გავრცელდა ხალხში, ამიტომ მან კვლავ უდაბნოს მიაშურა, ამჟამად _ იოანესთან ერთად. მოწაფეები აქაც აკითხავდნენ წმიდანს, ზოგი იქვე რჩებოდა... ასე დაარსდა ახალი სავანე.

რამდენიმე ხნის შემდეგ წმიდა ეპიფანემ და იოანემ იერუსალიმში წასვლა გადაწყვიტეს წმიდა ადგილთა მოსალოცად. ქალაქ ლუკიის მცხოვრებლებმა ბერი პოლიბიოსი გაგზავნეს წმიდა ეპიფანესთან და სთხოვეს, ეპისკოპოსის კათედრა დაეკავებინა. განჭვრეტის მადლით დაჯილდოებულმა მოღვაწემ ადრევე შეიტყო მათი სურვილი და მალულად დატოვა იქაურობა _ ეგვიპტის უდაბნოში წავიდა წმიდა ილარიონთათ (ხს. 21 ოქტომბერს), ვის მორჩილებაშიც იყო ახალგაზრდობაში. წმიდა ილარიონმა წმიდა ეპიფანე ქალაქ სალამინში გაგზავნა, სადაც ეპისკოპოსები იყვნენ შეკრებილნი ახალი მღვდელმთავრის ასარჩევად. უხუცეს ეპისკოპოსს პაპიუსს უფალმა გამოუცხადა, რომ ეპისკოპოსად უნდა აერჩიათ ქალაქში მოსული ბერი ეპიფანე. წმიდანი მოძებნეს. წმიდა პაპიუსმა ტაძარში შეიყვანა იგი და კრების მონაწილე მამათა სურვილი განუცხადა. წმიდა ეპიფანე იძულებული გახდა, დათანხმებულიყო. ასე დაიკავა სალამინის ეპისკოპოსის კათედრა წმიდა ეპიფანემ 367 წელს. წმიდა ცხოვრებისათვის ეპიფანემ მიიღO ლიტურგიის შესრულებისას წმიდა ძღვენზე სულიწმიდის გარდამოსვლის ხილვის მადლი. ერთხელ წმიდა საიდუმლოს შესრულებისას წმიდა ეპიფანემ ეს სასწაული ვერ იხილა. მან ერთ_ერთი მორწმუნე მოიხმო და ჩუმად უთხრა: `გადი, შვილო ჩემო, შენ დღეს ღირსი არ ხარ ესწრებოდე წმიდა საიდუმლოს აღსრულებას~.

დამატებითი ინფორმაცია და სამედიცინო დასკვნა იხილეთ:  http://nataliasardlishvili.wordpress.com

მარხვის დაწყებიდან სამი კვირით ადრე
წმიდა მართლმადიდებელი ეკლესია იწყებს
მორწმუნეთა მზადებას დიდი მარხვისათვის

მსწრაფლ განუხვენ სინანულისა ბჭენი სულსა ჩემსა, ცხოვრების მომცემელო, ცისკარსა ამას მდგომარესა ტაძარსა შინა, რამეთუ ტაძარი ხორცთა ჩემთა ყოვლისა ცოდვისა ქვაბ ქმნილ არს, არამედ, ვითარცა მოწყალემან, განმწმიდე მრავლითა წყალობითა შენითა და შემიწყალე მე.

ცხოვრებისა გზასა შეცთომილმან, ღმრთის-მშობელო, ცოდვითა, და უსჯულოებითა, და გულის წყრომითა დავაბნელე ყოველივე სულისა ჩემისა სიკეთეჲ, და აწ გევედრები: შემწე მეყავ და მიხსენ ყოველთა სიბოროტეთაგან.

მრავალთა ცოდვათა ჩემ მიერ ქმნილთა, გულის-ხმა-ვჰყოფ საწყალობელი, და შევსძრწუნდები საშინელისა მის დღისა სამსჯავროსაგან, არამედ სასოებით მინდობილი წყალობისა შენისა, ვითარცა დავით გიღაღადებ: შემიწყალე მე, ღმერთო ჩემო, დიდითა წყალობითა შენითა. 

დიდი მარხვა სულიერი მეათედია, რომელიც ყოველმა ადამიანმა ღმერთს უნდა შესწიროს.

ძველი აღთქმით დაწესებულია კანონი, რომლის მიხედვითაც ყოველმა ადამიანმა ყოველწლიურად თავისი წლიური შემოსავლის მეათედი ღმერთს უნდა შესწიროს. ამის მოქმედნი კურთხეულ არიან ღვთისაგან და უფალი ყველაფერში უმართავს ხელს.

წმიდა მამა ამბა დოროთე აღნიშნავს, რომ უფლის 40-დღიანი მარხვის მაგალითით მოციქულების მიერ დაწესებული დიდი მარხვა ჩვენი ერთი წლის ცხოვრების დღეთა ნუსხიდან გამოყოფილი მეათედია. ამქვეყნიური ორომტრიალიდან გამოძალული და ღვთის მსახურებაში ჩვენივე კეთილდღეობისათვის შეწირული მეათედი. დიდ მარხვას ემატება ვნების შვიდეული, რომელიც დადგენილია უფლის ნებაყოფლობით მსხვერპლად შეწირვისა და მის მიერ დათმენილი ტანჯვის მოსახსენებელად.

ახალ მოსულთა წეს-განგებისა და იმის შესახებ, თუ რა შეჰფერის მათ - წმინდა ისააკ ასური

უბიწო და ღმრთისათვის სათნო ქცევა ესაა: აქეთ-იქით თვალების ცეცებას მოერიდე და მუდამ წინ იყურე, ამაოსმეტყველებას გაექეცი და მხოლოდ ისა თქვი რაც აუცილებელია, უბრალო სამოსი იკმარე, უბრალო საზრდელი მიიღე, შიმშილის დასაოკებლად და არა გემოთმოყვარეობის დასაცხრობად. ყველაფერი ცოტ-ცოტა ჭამე, ერთს ნუ შეიძულებ და მეორეს ნუ შეიყვარებ, და რაც გიყვარს, იმით ნუ ამოიყორავ მუცელს. ყოველ სათნოებაზე მაღლა დგას განსჯის უნარი. ღვინოს კი, თუ მეგობრები არ გწვევიან, ან თუ ავად არა ხარ, ან ძალიან სუსტად თუ არა გრძნობ თავს, საერთოდ ნუ დალევ. კაცი რომ ლაპარაკობს, სიტყვას ნუ გააწყვეტინებ, და რაიმეს თუ გკითხავენ, უმეცარივით ნუკი უპასუხებ, ბრძენთა სიმტკიცეს მოუხმე. სადაც არ უნდა იყო, უმცირესად შერაცხე თავი და სხვა ძმათა მსახურად. ნურასოდეს გაიშიშვლებ სხეულის რომელიმე ნაწილს, ნურავის სხეულს ნუ შეეხები რაიმე აუცილებლობის გარეშე და ნურც ნურავის მისცემ ნებას, ასეთივე მიზეზის გარეშე შეგეხონ. სიკვდილივით ერიდე კადნიერ ლაპარაკს. ძილშიაც უბიწოება დაიმარხე, რათა მფარველი ანგელოზი არ განგეშოროს, და თუ ეს შესაძლებელია, ეცადე ვერავინ გნახოს მძინარე. კარგი იქნება, თუ ვერც შენს ნახველს დაინახავს ვინმე. თუ ტრაპეზზე მჯდომს ხველება აგიტყდა, თავი უკან მიაბრუნე და ისე დაახველე. სმა-ჭამაც მორიდებული შეგფერის, როგორც შვილს ღმრთისას.

ცხოვრების ამაოების შესახებ - წმიდა გრიგოლ ღვთისმეტყველი

ნეტავი ვიქცე ლაღად მფრენ მტრედად ან მერცხლად, რათა გავერიდო ადამიანურ ყოფას ან დავსახლდე სადმე უდაბნოში და ბუნაგში მხეცებთან დავიდო ბინა, რადგან ისინი ადამიანებზე ერთგულნი არიან. იქ გავატარებდი ჩემს მსწრაფლწარმავალ ცხოვრებას უცრემლოდ, უზრუნველად და შიში არ მექნებოდა სასჯელისა. მხეცებთან შედარებით მაქვს ერთი უპირატესობა - გონება, რომელმაც იცის ღვთაება, მაგრამ თავად არაღვთაებრივია. იქ, მშვიდად მყოფი, მოვიკრებდი ადამიანებს ყოველივე კუთხიდან, ან ავიდოდი რომელიმე მაღალ სვეტზე და ხმამაღლა მოვუხმობდი ამქვეყნად მცხოვრებთ:

მოკვდავნო, დაღვრილი სითხისგან ნაშობნო, უბადრუკნო, თქვენ, სიკვდილით მცხოვრებნი, ამაოებით ქედმაღლობთ! თქვენ, ვინც ძილში და ცხადად წარმოსახული მოლანდებების სათამაშოდ ქცეულნი და მათით მოთამაშენი ხართ, დიდხანს უნდა იხეტიალოთ დედამიწაზე უმიზნოდ? იცოდეთ, გონებით ამაღლებული ყველას აღემატება. ასე ავმაღლდი მეც, რადგან ღმერთმა მომანიჭა დიდი ცოდნა იმისა, თუ რა არის სასარგებლო და რა მავნე. გონება კი ყველაზე მაღლა დაფრინავს.

ის, ვინც იყო ახალგაზრდა და ძლიერი, მეგობართათვის საამაყო, დადიოდა თავაწეული და ჰქონდა მოქნილი სხეული; იყო დილის ცისკარზე მშვენიერი, გაზაფხულის ყვავილივით თვალწარმტაცი მამაკაცთა შორის, რომლისკენაც მიმართული იყო ყველას მზერა; ვის საგმირო საქმეებსაც ადიდებდნენ, ვინც საჭურველასხმულ არესს ჰგავდა; ვინც ასპარეზზე საუცხოოდ ერკინებოდა მხეცებს, მთებში კი მათ დიდებას ეცილებოდა. ვისაც იზიდავდა ნადიმები და მდიდრული ვახშმები, ვისი სტომაქიც ხმელეთიდან, ზღვიდან თუ ჰაერიდან იღებდა შესაწირს - ის ახლა დანაოჭებული და მიხრწნილია. ყოველივე დაჭკნა, მოვიდა სიბერე და სილამაზეც განქარდა. სტომაქმა სამსახურზე უარი თქვა, ამ ადამიანის მცირედი ნაწილი კიდევ ცოცხლობს, უდიდესი კი უკვე სამარეშია.

გრიგოლი: გმართებს იცოდე, პეტრე, რომ სულში სიზმრეული ჩვენებანი ექვსი მიზეზით შემოდიან. ზოგჯერ სიზმარი კუჭის სისავსის გამო წარმოიშობა, ზოგჯერ, პირიქით, მისი სიცარიელის გამო; ზოგჯერ - ეშმაკის ცდუნებით, ზოგჯერ - ზრახვებით (ფიქრებით) და ცდუნებით ერთდროულად; ზოგჯერ - გამოცხადებით, ზოგჯერ - გულისთქმითა და გამოცხადებით ერთდროულად. პირველი ორი სახის სიზმრეული ჩვენებანი გამოგვიცდია, ხოლო დანარჩენი ოთხი სახის მაგალითებს წმიდა წერილი გვაძლევს.

სიზმრეული ჩვენებანი ხშირად ეშმაკის საცდური რომ არ იყოს, მაშინ ბრძენკაცი არასოდეს მიგვითითებდა ამაზე სიტყვებით: “რადგან მრავალნი აცდუნეს სიზმრებმა და დაეცნენ მისი მოიმედენი” (ზირ. 34, 7). აგრეთვე: “ნუ იჯადოქრებთ და ნუ იმკითხავებთ სიზმრებით” (ლევ. 19, 26). ამ სიტყვებით ცხადად ჩანს, რომ უნდა ვერიდოთ სიზმრებით მარჩიელობას. სიზმრები ზოგჯერ ზრახვებისა და საცდურისაგან ერთდროულად რომ არ მოდიოდეს, ბრძენი არ გვეტყოდა: “როგორც მრავლადაა სიზმარში ამბები, ისე მრავალსიტყვაა უგუნურის ნაუბარი” (ეკლ. 5, 2).

წმიდა ეგნატე (ბრიანჩანინოვი) - ჩვენ ყველანი ხიბლში ვართ

ყველა წმ. მამა, ვინც სულიერი ლოცვის შესახებ წერდა, არა მარტო ოცნების სურათების განზრახ დახატვას გვიკრძალავს, არამედ გვასწავლის, ჩვენი ნებითა და თანაგრძნობით არ მივიდრიკოთ იმ ოცნებებისა და ჩვენებების მისაღებად, რომლებიც ჩვენი ნებისგან დამოუკიდებლად, მოულოდნელად გვეცხადება. ღირსი მამა გრიგოლ სინელი ამბობს: ”ნურაფრით ნუ მიიღებ, თუკი რაიმეს იხილავ ხორციელი თვალით ანდა გონებით, შენს გარეთ თუ შიგნით, სულერთია ქრისტეს სახე ექნება მას, ანგელოზის თუ რომელიმე წმინდანის, ნურც იმას მიაქცევ ყურადღებას, რაიმე ნათელი თუ გეჩვენა . . . მღვიძარე იყავ და გაფრთხილდი, ნუ მისცემ თავს ნებას რაიმეს ერწმუნო, ნუ გამოხატავ თანხმობასა და თანაგრძნობას, ნუ იჩქარებ, ენდო რაიმე ხილვას, თუნდაც იგი ჭეშმარიტი და კეთილი იყოს, განურჩეველი და გულგრილი იყავი მის მიმართ, დაიცევ გონება შენი ხილვებისაგან, ნურავითარ გამოსახულებას ნუ შეათხზვევინებ და ნურავითარ გამოსახულებას ნუ დაამჩნევ მას. ვინც რაიმეს დაინახავს გონებით ან ხორციელის თვალით, თუნდაც ეს ღმერთისგან იყოს და ნაჩქარევად მიიღებს მას, იოლად ვარდება ხიბლში ან ხიბლისადმი თავის მიდრეკილებას მაინც ამჟღავნებს, რაკი ნაჩქარევად და განუსჯელად ღებულობს ხილვებს . . . ღმერთს ისიც კი არ განარისხებს, თუ კაცი მის მიერ მივლენილ ხილვას არ შეიწყნარებს. პირიქით, აქებს მას ასეთი გონიერებისთვის”.

წმ. ამფილოქე, სიყრმიდან მონაზონი, სიჭარმაგის წლებსა და სიბერეში უდაბნოში იყო დაყუდებული. გამოქვაბულში გამოკეტილმა და მდუმარების დამმარხველმა, დიდ სულიერ საზომს მიაღწია. დაყუდებული ცხოვრების მეორმოცე წელს ღამით ანგელოზი ეჩვენა და უთხრა: ”ამფილოქე, წადი ქალაქში და დამწყსენ სულიერნი ცხოვარნი ჩემნი”. ამფილოქემ თავისი ჩვეულებრივი მოღვაწეობა განაგრძო და ყურადღება არ მიუქცევია. მას მეორედაც ეჩვენა ანგელოზი და ამჯერადაც არ მიაქცია ყურადღება, რადგან მოხიბვლის ეშინოდა და ახსოვდა მოციქულის სიტყვები ”თვით იგიცა იცვალისვე ანგელოზად ნათლისა” (2 კორ.11-14). მესამე ღამეს კვლავ გამოეცხადა ანგელოზი, დიდებისმეტყველება აღუვლინა უფალს და ამით დაარწმუნა ამფილოქე, რამეთუ დაცემული სული ღმერთის დიდებას ვერ იტანს, ანგელოზმა ბერი ეკლესიაში წაიყვანა და ეკლესიის კარი თავისით გაუღო. იგი ზეციური ნათლით იყო განათებული, შიგნით მრავალი წმიდა მამა იდგა, სპეტაკ სამოსელში გამოწყობილი, მზესავით გაბრწყინებული სახეებით. მათ ამფილოქე ქალაქ იკონიის ეპისკოპოსად აკურთხეს.

მარხვისათვის

ბრძანებს უფალი პირითა ისაია წინასწარმეტყველისათა: „წმიდა ჰყავთ მარხვა, ჰქადაგეთ მსახურება“. ცხადად სჩანს, რომ უფლისაგან არის მარხვა მოცემული; თუ მარხვა მოცემული არ იყოს, „წმიდა ჰყავთ მარხვა“ ამას არ იტყოდა, მაგრამ მარხვა უფლისაგან არის მოცემული. როგორც ხორცისათვის საზრდელი მოცემული არის, აგრეთვე სულისთვის მარხვა საზრდელად არის მოცემული. ოთხი კავშირი: ცეცხლი, წყალი, მიწა და ჰაერი ხორცს შეამტკიცებს, და მათდა შესაწევნელად საზრდელი მოსცა ღმერთმან. ოთხი სათნოების კავშირი სულს შეამტკიცებს, ესე იგი სიბრძნე, სიმხნე, სიწმიდე და სიმართლე. ამათდა შესაწევნელად, მარხვა მოსცა ღმერთმან. როგორც უსაზრდელოდ ხორცი მოკვდება, აგრეთვე თვინიერ მარხვისა სული მოკუდება, ესე იგი, წარსწყმდება, ვითარცა ნაყროვანებით ესავ მოკუდა და წარსწყმდა. მაშ ღმერთს ორივე მოუცემია: საზრდელი - ხორცისათვის და მარხვა - სულისათვის; ორივესი სახე ადამის მცნებაში ჰსჩანს. უბრძანა ღმერთმან ადამს: „ყოვლისაგან ხისა სამოთხისა ჰსჭამო“. აჰა სახე ხორციელი საზრდელისა. კიდევ უბრძანა: „ხისაგან ცნობადისა კეთილისა და ბოროტისა არა ჰსჭამო.“ აჰა სახე სულიერისა საზრდელისა, რომელ არს მარხვა. აღმოჩნდა, რომ ხორცის საზრდელთაგან მარხუაც მოცემული არის ღვთისაგან; მაგრამ ასე საჭიროდ არის მოცემული, თვინიერ მარხვისა სულის ცხოვნება არ იქმნება. თვინიერ მარხვისა სულის ცხოვნება როგორ არ იქმნება, გამოვაცხადოთ. ვისგანაც ეშმაკი და მისი საცთური არ განვალს, ეს უეჭველი არის, მისი ცხოვნება არ იქმნება. მაშ ეშმაკი და მისი საცთური თვინიერ მარხვისა კაცისაგან არ განვალს, ვითარცა ეშმაკეულთათვის უფალი იესო ბრძანებს: „არა რათ განვალს ნათესავი ესე, გარნა მარხვითა და ლოცვითა.“ ამისთვის დიდის სიმტკიცით მოგუეცა მარხვა; თუ როგორ - კიდევ ვაჩვენოთ: თავდაპირველად თავისის წინამორბედის დიდის იოანესგან გავამცნო მარხვა, რომ ის არას მიიღებდა, ვითარცა ამტკიცებს უფალი და იტყვის: „მოვიდა იოანე ნათლის-მცემელი, არცა სჭამდა, არცა სმიდა.“ მეორედ თჳთ ქრისტემან თავის-თავად გვამცნო მარხვა, ვითარცა მატთე გვასწავებს: „იმარხა მაცხოვარმან ორმეოცი დღე და ორმეოცი ღამე“ - ჩვენდა სასწავებელად ჰყო, თორემ მას მარხვა არ ეჭირვებოდა. პეტრე მოციქული ცხადად გვამცნებს: „ცოდვა არა ჰქმნა, არცა იპოვა ზაკვა პირსა მისსა.“ და უცოდველს მარხუა რად ეჭირვებოდა, მაგრამ ჩუენის სწავებისათვის იმარხა. ქადაგების დასაბამში რომ არის, „წმიდა ჰყავთ მარხვა“, აწ ესე ვსთქუათ, მარხუა როგორ ბიწიანი იქმნება? - მისი მარხვა ბიწიანი იქმნება, ვინც დაყენებულს ჭამადს შეეხება, როგორც ადამ შეეხო დაყენებულს ჭამადს და უფლისაგან რისხულ იქმნა. ეგრეთვე რომელიც მამათაგან დადებულს მარხვას გახსნის და შეეხება, უფლისაგან რისხულ იქმნება. როგორც ადამს უგვანად ჭამისათვის განურისხდა, იგივე უფალი არის, წინასწარმეტყველის პირით გვიბრძანებს: „მე ვარ და არა ვიცვალები“. კიდევ ბიწიან იქმნება მარხვა: ვითარცა ებრაელნი დასხდეს ჭამად და სმად და აღსდგეს სიმღერად და ბიწიანნი შეიქმნენ, და უფალიც განურისხდათ, რომ იმ ჟამად მოსეს მიერ ჰსჯულის ფიცარი შეიმუსრა, ეგრეთვე დღესაც რომელნიც ნაყროვანებაში არიან, მათთვის სჯული დახსნილი არის, სჯულიერად ისინი არ შეირაცხებიან; თუ ისრაელთ ჟამში ნაყროვანებისათვის სჯულის ფიცარი შეიმუსრა, უწყოდე, ნაყროვანო, შენის ნაყროვანებისათვის შენგან ჰსჯული დახსნილი არის. კიდევ ბიწიან იქმნება მარხვა, მმარხველმან რომ მჭამელი განიკითხოს, ვითარცა ფარისეველი იმარხვიდა. თვითვე იტყვის: „ვიმარხავ ორგზის შაბათსა შინა“, მაგრამ მეზვერეს რომ აყვედრა, და უთხრა: „არა ვარ მტაცებელ და მემრუშე, ვითარცა ესე მეზვერე“ - ამისთვის მისი მარხვა ბიწიან იქმნა, და წარწყმდა. ფარისეველს არავინ დაემსგავსო, მმარხველმან მჭამელი არ განიკითხო, თორემ ფარისეველებრ დაისჯები. დიდს მოძღუარს პავლეს უსმინე: „არამჭამელი მჭამელსა მას ნუ განიკითხავ“. - კიდევ ბიწიან იქმნება მარხვა ამპარტავნებისაგან, ვითარცა მარხვა ფარისეველისა ფარისევლის ამპარტავნებისათვის,

კალენდრის მიხედვით შობის მარხვა უკანასკნელი მრავალდღიანი მარხვაა. იგი იწყება 15 ნოემბერს ძველი სტილით (ახალი სტილით - 28 ნოემბერს) და 25 დეკემბრამდე (ახალი სტილით - 7 იანვრამდე) გრძელდება. იგი ორმოცდღიან პერიოდს მოიცავს. საეკლესიო ტრადიციით, ამ მარხვას ფილიპე მოციქულის ხსენების დღესაც უკავშირებენ (ძვ. სტ. 14, ახლით - 27 ნოემბერი).

საშობაო მარხვა ქრისტეშობის დღესასწაულისადმი მომზადების პერიოდია. ლეონ დიდი წერს: „მარხვის შენახვა წელიწადის ოთხივე დროში გვიხდება, რათა მთელი წლის განმავლობაში ვაცნობიერებდეთ, რომ განუწყვეტლივ ვსაჭიროებთ განწმენდას; რათა ჩვენს დაუდევარ ცხოვრებაში ყოველთვის ვცდილობდეთ მარხვითა და მოწყალების გაღებით შევმუსროთ ცოდვა, რომელიც მრავლდება ხორცის უძლურებითა და უწმინდური ზრახვებით“.

ლეონ დიდის სიტყვებით, საშობაო მარხვა არის უფლისადმი გაღებული მსხვერპლი წლის განმავლობაში მოწეული ნაყოფისათვის. „როგორც უფალმა უხვად მოგვმადლა მიწიერი ნაყოფი, - წერს წმიდანი, - ასევე ამ მარხვის განმავლობაში ჩვენც გულუხვნი და მოწყალენი უნდა ვიყოთ გლახაკთა მიმართ“.

სვიმეონ თესალონიკელის სიტყვებით, „შობის მარხვა მოსეს მარხვას განასახიერებს, რომელმაც ორმოცდღიანი მარხვის შემდეგ უფლისაგან ქვის ორი ფირფიტა მიიღო, რაზეც ამოტვიფრული იყო უფლის სიტყვები. ჩვენ კი, ორმოცი დღის მარხვის შედეგად, ვიხილავთ და ყოვლადწმიდა ქალწულ მარიამისაგან ვღებულობთ ცოცხალ სიტყვას, რომელიც ამჯერად ქვებზე კი არ არის ამოტვიფრული, არამედ ხორცშესხმული და ხორციელად შობილია, რომლის ღვთაებრივ სისხლსა და ხორცს ვეზიარებით“.

საშობაო მარხვა დაწესებულია იმისთვის, რომ ქრისტეშობის დღესასწაულისათვის თავი სინანულით, ლოცვითა და მარხვით განვიწმიდოთ, რათა წმიდა გულით, სულითა და სხეულით შევძლოთ მოწიწებით მივეახლოთ ამქვეყნად მოვლენილ ძე ღვთისას; გარდა ჩვეულებრივი ძღვენისა და მსხვერპლისა, მას ჩვენი წმიდა გული მივუძღვნათ.

მართლმადიდებლობის ისტორია საქართველოში ქართველი ერის სულიერი ისტორიაა. სარწმუნოებისა და ეროვნების ამგვარ გამთლიანებას მყარი საფუძველი აქვს - ეს არის ზეისტორიული სინამდვილე.

ამა თუ იმ ერის რელიგიური ისტორია ჩვეულებრივ მოიცავს გარკვეულ მისტიკურ გადმოცემებს, სათნო უწყებათა ტრადიციას. თავის მხრივ, თვისობრივად სულიერი ტრადიცია სათავეს უდებს და ქმნის ერის ყოველდღიურობას, ყოფით ისტორიას.

ამის დასტურია მატიანე ქართველი ერისა, რომლის ქრისტიანული ცნობიერება სამ დიდ მისტიკურ გადმოცემას ეფუძნება. ქრონოლოგიურად მათგან პირველია საქართველოს სამეფო ხაზი - ბაგრატიონთა დინასტია, როგორც დავით წინასწარმეტყველის შთამომავლობა. მეორე გადმოცემა უკავშირდება უდიდესი ქრისტიანული სიწმინდის - მაცხოვრის კვართის დაფლულობას საქართველოში, კერძოდ მცხეთაში. მესამე მისტიკური გადმოცემა საქართველოს ღვთისმშობლისადმი წილხვდომილობას აღბეჭდავს.
პირველი გადმოცემა დამოწმებულია X საუკუნის ორ წერილობით ძეგლში: აგიოგრაფიულ თხზულებაში "წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება" (ავტორი გიორგი მერჩულე) და ბიზანტიის იმპერატორის კონსტანტინე პორფიროგენეტის მიერ 952 წელს დაწერილ შრომაში "იმპერიის მმართველობის შესახებ". ამ გადმოცემაში გამჟღავნებულია საქართველოს თვისებრივი კავშირი ბიბლიურ სინამდვილესთან, კერძოდ - ძველ აღთქმასთან, ძველი აღთქმის ეპოქასთან.

მართლაც, უძველესი ქართული ისტორიული წყაროები ადასტურებენ, რომ ისრაელიანები ჯერ კიდევ ძვ. წ. 586 წლის ახლო ხანებში მოსულან ქართლში. მათი ემიგრაცია კვლავ განმეორებულა ძვ. წ. II საუკუნეში. ახალი წელთაღრიცხვის დამდეგისათვის ისინი მეტად მყარად ყოფილან დამკვიდრებული მცხეთაში - საქართველოს მაშინდელ დედაქალაში. ძველი აღთქმის ეპოქაში ისრაელიანებმა, ბუნებრივია, თან ჩამოიტანეს ძველი აღთქმისავე სარწმუნოება და ამით ქართველ ერს გზა გაუხსნეს ბიბლიური ჭეშმარიტებისაკენ.